Członkowi studenckiej korporacji nie przyszłoby do głowy, by z bronią w ręku wpadać do szkoły i robić tam masakrę. U nich nawet pojedynki reguluje kodeks, a honor jest wszystkim.

Przystanek autobusowy w al. Niepodległości w Sopocie. Trójka nastolatków omawia głośno problemy szkolne. Nowa anglistka to zaj... kobieta. Z pozostałymi nauczycielami jest już gorzej. Zwłaszcza z matematyczką. Słowo k...a używane jest w charakterze przecinka.

Kilkadziesiąt metrów dalej, w niewielkim domu tuż za przystankiem pięciu młodych mężczyzn w garniturach siedzi przy stole, pije herbatę. Nad drzwiami dewiza: “Honi soit qui mal y pense“, czyli “biada temu, kto źle o tym myśli“. Toczy się rozmowa o honorze i pojedynkach.

Dwie cechy życia studenckiego w okresie wilhelmińskim rzucają się w oczy. Pierwsza z nich to wielka rola stowarzyszeń studenckich, które stały na straży niepowtarzalnego etosu, łączącego braterstwo, honor i samopomoc. Do niezbędnego sztafażu należały uniformy, niejasne obrzędy i pojedynki. W Breslau wszystkie ważniejsze stowarzyszenia - Borussia, Lusatia, Silesia, Marcomania i Wandalia - miały własne siedziby i ośrodki wypoczynkowe.

Przed wojną studenckie korporacje stanowiły znaczącą siłę. Nie tylko na uczelniach. Przez jednych nazywani masonami, przez innych elitami. Po wojnie zostały zakazane przez komunistów jako niebezpieczne stowarzyszenia. Odradzać zaczęły się dopiero po 1989 roku.

Niegdyś rządziły polskimi uniwersytetami i miały tysiące członków. Dziś korporacje akademickie powoli się odradzają. Władz uniwersyteckich nie rozsadza z tego powodu nadmierny entuzjazm.

“Sprawy honorowe, wynikające ze sporów z innymi korporacjami, ich członkami lub osobami spoza ruchu korporacyjnego, należały do bardzo ważnych. Ostojczycy nie mogli pojedynkować się inną bronią aniżeli szablami lub rapierami. Na znak tego nosili bandę z prawego ramienia na lewe biodro. Korporacje, których członkowie używali w tym celu broni palnej, nosili bandy w odwrotnym kierunku. Procedura była oparta na Kodeksie Honorowym Boziewicza. Kontrahenci nie mogli być w tej samej korporacji, jeden z nich musiał wystąpić. Wyznaczano po dwóch sekundantów, którzy tworzyli Sąd Honorowy i którzy wyznaczali arbitra na przewodniczenie.